Piotr z Goteborgszczyzny, który miał ambicje zostać najbardziej znanym Piotrem w Historii…

Jakoż tedy żył był kiedyś szlachcic nader zacny a czystego rodu, którego imię w pamięci potomnych po wsze czasy świecić miało. W siole Goterborszczyzna, pośród ziemi Szwedzkiej, przebywał — tfu na ci przeklęte Szwedy, co krwi chrześcijańskiej nie szanują!..

Wszelkie szczęście przy nim było, wszelkie dostatki i statek. Bogactwem swem nad wielu się wznosił, zdrów był, młodzian świeży, twarzą wdzięczną i postawą hardą, jako się na szlachtycza godzi. Miękko na łożu zasiadał, wina słodkie nalewał w srebra rodowe, chleb smaczny jadał, a z chłopy swemi dobrego Pana udawał. Każden chłop na jego włościach żył dostojnie i szczęśliwie, a naszmość szlachcic z ludem swym czas tracił na biesiadach, dożynkach i wszelakiej uciechy, tak, iż żaden we wsi, czy w żartach, czy w prawdziwej zwadzie, nie mógł go w pięściach pobić.

A jednak — o, okrutny losie! — z nienacka chmura ciemna zawiśli nad jasnym niebem nad głową jego, i smutek serce naszemu szlachcicowi przygniótł. Życie w oczach jego zbledło, strawy wyborne już nie smakowały, a i najwdzięczniejsze z panien nie potrafiły wywołać uśmiechu na licu jego urodziwem.

Albowiem zapragnął był nasz Piotr — bo tak mu z imienia było — dziwnego kunsztu zamorskiego: nurkowania z butlą, rzecz w onych czasach niepojęta, zabawa nowa, co ponoć dopiero w królestwie francuskiem przez jakowegoś arystokratę imieniem Jacques-Yves Cousteau będzie wymyślona. I oto połowę swych włości na ten kaprys przehulał, sprzęty z Francji sprowadził, jeno z użyciem ich, Boże uchowaj, niewprawny był srodze…

Lecz szczęście, jako wiatr w stepie, ze zmienną wolą po ziemi hula — i nie wszystko w smutku trwać musi… Koniec tedy sprawie piękny zgotował: przyjaźń z malarzem powszechnie znanym, nie mniej szalonym niż on sam, a za tem nocne kontemplacje nieba gwiaździstego, które blaskiem swym śmiałym i mocnym rozświetlało serca i dzieje wszystkich, co w tej historii swe miejsce odnaleźli…